Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΤΗΣ Α.ΒΟΥΛΓΑΡΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ



Το φως λιγόστεψε στην άκρη της πόλης


της Αναστασίας Βούλγαρη


από τις εκδόσεις «Εύμαρος»


Την Πέμπτη 12 Μαΐου 2016 και ώρα 20:00 θα παρουσιαστεί η νέα ποιητική συλλογή της Αναστασίας Βούλγαρη «Το φως λιγόστεψε στην άκρη της πόλης» στον χώρο «Ζώγια, Βιβλίο τσάι και συμπάθεια».
Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο  κ. Τριαντάφυλλος Σερμέτης- Θεολόγος, φιλόλογος και  Υπ. Δρ. Φιλολογίας και ο κ. Παναγιώτης Δόικος- Αν. καθηγητής φιλοσοφίας ΑΠΘ.
Αποσπάσματα των ποιημάτων  θα διαβάσει η συγγραφέας  κ. Αναστασία Βούλγαρη.
Την εκδήλωση θα συντονίσει η δημοσιογράφος κ. Κάτια Νταβράνη.
Στην εκδήλωση θα παραβρεθεί και ο πρώην πρόεδρος λογοτεχνών Β. Ελλάδας κ. Θεόδωρος Σαντάς .

Το βιβλίο προλογίζει ο ζωγράφος και συγγραφέας Ανδρέας Μαράτος, ο οποίος φιλοτέχνησε το εξώφυλλο με το έργο του «Αναμονή ΙΙΙ» και πρόσφερε στο βιβλίο το έργο του «Αναμονή».


Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Μίκη Θεοδωράκη.


Info
Πότε: Πέμπτη 12 Μαΐου 2016
Ώρα: 20:00
Πού: Στη Ζώγια, Βιβλίο τσάι και συμπάθεια
Διεύθυνση: Κομνηνών 18, (1ος όροφος) Θεσσαλονίκη

Τηλέφωνο: 2310 244702


ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΑΝΔΡΕΑ ΜΑΡΑΤΟΥ
Η Αναστασία Βούλγαρη συνθέτει μια ελεγεία για τη ναυαγισμένη πολιτεία. Οι πηγές της είναι διάφανες· τα νάματα μιας βιωμένης ελληνικότητας μετουσιωμένης σε ποιητική εμπειρία. Η ποίησή της διαλογική με προνομιακούς συνομιλητές τον Μίκη, τον Ρίτσο, τον Σεφέρη, τον Καζαντζάκη, τον Ελύτη, μιλά για την ήττα, την προσμονή, τη μνήμη και τον έρωτα και διαρκώς ταλαντεύεται –συνειδητά και καθόλου αναποφάσιστη- ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό ψηλαφώντας τη δύσκολη διαλεκτική τους. Αλαφιασμένη γυρνά στο παρελθόν ζητώντας απ’ τον προμηθεϊκό ραψωδό που στέκει στο βράχο του χρόνου και της ιστορίας να κρατήσει κρυμμένα τιμαλφή τις ραψωδίες του  –αν ακούσουν όλα του τα έργα μπορεί να τον μισήσουν, ποιος θέλει άλλωστε ν’ ακούει στις μέρες μας αλήθειες;-. Ακούει τη γυναίκα με τα μαύρα έξω στους δρόμους και τους χρόνους της πολιτείας, όχι πια προφυλαγμένη στις σκιές του φεγγαριού μα κάτω απ’ το αμείλικτο φως της μέρας, να μονολογεί: «Δεν μπορεί, κάπου θα σε βρω…Όλη μου η ζωή μια συνεχώς αναβαλλόμενη επανάσταση κι ένας απλησίαστος έρωτας». Μας καλεί στα σταυροδρόμια των ανθρώπων με τα υλικά μιας Ρωμιοσύνης ανυπότακτης και τον πυρετό του απόλυτου έρωτα. Οικοδομεί τελικά μια νοερή εστία, μια «μήτρα τρυφερότητας» -καταφύγιο για πλάνητες μα όχι πλανημένους όταν έξω αγκομαχάει ο καιρός- κι από εκεί μας ανοίγει ένα παράθυρο σ’ έναν κόσμο που κοπιάζει, δύναται, επιθυμεί κι ονειρεύεται ακόμα. Δεν έχει αυταπάτες για όσα την πονούν και την πεισμώνουν κι έτσι γίνεται συχνά αμφίθυμη. Εκεί που βλέπει το δρόμο να κλείνει σε αιώνιο κύκλο κι απελπισμένη ακούγεται να ζητά ανάποδα ο χρόνος να γυρίσει, δεν διστάζει να ακολουθήσει μια «νεκρική πομπή κατάβασης σε πορεία μελλοντικής ανάστασης». Ξέρει πως μόνο έτσι σταματά τούτος ο διαρκής πόλεμος. Αξίζει να την ακολουθήσουμε κι εμείς.
Ανδρέας Μαράτος
Ζωγράφος-Συγγραφέας


Δεν υπάρχουν σχόλια: